A dokładniej, zbudowałem portfel złożony z 30 spółek o najwyższej ocenie wg przedstawionego przeze mnie rankingu z wyłączeniem spółek WISTIL i BĘDZIN (nie ma ich w notowaniach ciągłych – zastąpiły je spółki SKOTAN oraz INVESTCON). Przybliżona wartość portfela – 36k pln.

W piątek weszły zlecenia kupna:

Portfel Fundamentalisty - transakcje kupna

A więc stworzyłem portfel 30 spółek, które wg mnie są atrakcyjne fundamentalnie. Umownie możemy go nazwać indeksem YPF30.

Jeszcze słowo na temat strategii wyjścia. Dla każdej ze spółek stosuję  trailing stop (podążający stop loss) w odległości 3 * ATR(14) od ostatniej ceny zamknięcia.

Zobaczymy, co z tego wyniknie

YPF

P.S.1. A teraz konkurs dla czytelników bloga. Pytanie: kto jako pierwszy opisał wskaźnik ATR (Average True Range), w jakiej książce i w którym roku została ona wydana?

P.S.2. Który template bloga jest wg Ciebie lepszy – ten stary (z 5 zdjęciami na stronie głównej), czy ten nowy – “blog-style”?

No related posts.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

1. Ściągamy wskaźniki spółek ze strony GPW , tabelę kopiujemy do Excela
2. Za pomocą autofiltru usuwamy wszystkie walory, mające w kolumnie “segment” adnotację “B” oraz “BA” (najmniejsze spółki – wydmuszki, którymi się nie zajmujemy)
3. W kolumnach C/Z oraz C/WK  zamieniamy (Ctrl+H) “x” na “999″  (“x” z reguły pojawia się wtedy, gdy zysk jest ujemny)
4. Usuwamy spółki o wartości księgowej równej 0
5. W kolumnie “Dywidenda” zamieniamy (Ctrl+H) wartość “—” na “0″
6. Tworzymy nową kolumnę “Punkty C/WK”, w której dzielimy minimalne C/WK z kolumny przez wartość C/Z danego waloru (daje to wynik od 0 do 1)
7. Analogicznie tworzymy nową kolumnę “Punkty C/Z”
8. Możemy również utworzyć kolumnę “Punkty Dywidenda” – dywidendę z danego waloru dzielimy przez max z całej kolumny.
9. Tworzymy kolumnę “Punkty-łącznie”, w której sumujemy punkty z 3 poprzednich kolumn z odpowiednimi wagami. Ja przyjmuję tak: Punkty-łącznie = 0.2 * Punkty-C/WK + 0.7 * “Punkty-C/Z” + 0.1 * “Punkty Dywidenda”
10. Na koniec sortujemy tabelę w kolejności malejącej po kolumnie “punkty łącznie”. Daje nam to ranking – od spółek najbardziej niedowartościowanych do spółek najbardziej przewartościowanych (wg naszych kryteriów).

Jak ktoś jest leniwy -> tutaj udostępniam gotowy plik

No related posts.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Roubini wielokrotnie podkreślał ryzyko rozpadu strefy Euro – między innymi w tym wywiadzie:

Czy mamy zatem martwić się o ryzyko upadku Europejskiej Unii Walutowej (strefy Euro)?

Wg Roubiniego jest to poważne i rosnące ryzyko. Dla krajów PIIGS (Portugalia, Włochy, Irlandia, Grecja, Hiszpania) konieczne jest zrównoważenie ich budżetów poprzez podniesienie podatków i cięcie wydatków publicznych. Problem polega na tym, że takie działania są na ogół negatywnym impulsem dla gospodarki, co z kolei utrudnia przywrócenie stabilności długu publicznego. W taką pułapkę wpadła Argentyna w latach 1998-2001, gdy zacieśnienie polityki fiskalnej spowodowało pogłębienie kryzysu i ostatecznie doprowadziło kraj do bankructwa.

Kraje będące członkami strefy Euro tracą konkurencyjność wskutek relatywnie silnej wspólnej waluty (oraz “ścisłej” polityki monetarnej EBC), co powoduje erozję długoterminowej przewagi w stosunku do rynków wschodzących. Wzrost wynagrodzeń przekraczający wzrost wydajności stanowi dodatkowe utrudnienie w powrocie do wzrostu. W efekcie jedynym sposobem na zbilansowanie budżetu jest przeprowadzenie bolesnych i politycznie trudnych do przeprowadzenia reform, niezbędnych do przywrócenia konkurencyjności.

Wg Roubiniego, błędne koło deficytu finansów publicznych, niekontrolowany wzrost długu oraz stagnacja gospodarcza mogą ostatecznie doprowadzić do wyjścia z unii monetarnej słabszych gospodarek, które nie są w stanie ustabilizować zadłużenia poprzez wystarczająco szybkie wdrożenie reform.

“Zapewnienie płynności przez Europejski Bank Centralny, MFW, czy nawet nowy europejski Fundusz Walutowy, może rozwiązać problem płynności. Nie rozwiąże jednak problemu niewypłacalności. Jeśli dane państwo stanie się niewypłacalne, takie działania “ratunkowe” nie zapobiegną ostatecznej dewaluacji waluty, ponieważ międzynarodowi pożyczkodawcy w końcu przestaną finansować kraje o rosnącym zadłużeniu, jak to miało miejsce Argentynie (i w Rosji w 1998). W związku z tym najsłabsze ogniwa w unii gospodarczej (takie jak Grecja) mogą być w końcu zmuszone do wyjścia z unii walutowej w celu odzyskania konkurencyjności i wzrostu gospodarki poprzez dewaluację nowej waluty krajowej.”

No related posts.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

W odpowiedzi na to pytanie może pomóc analiza historycznych “wielkich debiutów prywatyzacyjnych”. Zainteresowanych tematem odsyłam do raportu DM BOŚ na ten temat.

Ze swojej strony przygotowałem następującą tabelę:

Wielkie prywatyzacje na GPW

Table zawiera następujące kolumny:

• Cena emisyjna – wiadomo,
• Otwarcie – cena otwarcia,
• Wzrost na otwarciu – procentowy wzrost w stosunku do ceny emisyjnej [%],
• Max – 30 dni od debiutu – maksymalna cena w ciągu pierwszego miesiąca notowań,
• Max – 30 dni w odniesieniu do ceny otwarcia – o ile cen maksymalna była wyższa od ceny otwarcia [%],
• W której sesji od debiutu wystąpił max (analizowałem tylko pierwszy miesiąc – ok. 22 sesje).

Na podstawie powyższych (ubogich) danych można popełnić następującą statystykę:

Wzrost na otwarciu w odniesieniu do ceny emisyjnej:
Średnia    9%
Mediana    5%

Maksymalna cena w ciągu pierwszego miesiąca notowań w odnieniesieniu do ceny otwarcia:
Średnia    10%
Mediana    8%

W której sesji od debiutu wystąpił max
Średnia    9,5
Mediana    5,5 – duża różnica w stosunku do średniej

Załóżmy wykorzystanie powyższych danych do zbudowania prostej strategii sprzedaży akcji PZU.

Moje akcje podzielę dzielę na dwie połowy.

Pierwszą połowę wystawiam 9% powyżej ceny emisyjnej, a więc:

312,5o zł + 9% = 340, 60 zł.

Drugą połowę – 9% powyżej ceny debiutu (której jeszcze nie znamy). Nie wykluczam zmiany tej strategii w przyszłości, ale na chwilę obecną uważam, że to rozsądny wybór.

Po ustaleniu strategii – już czysto rozrywkowo – możemy przyjrzeć się Teoretycznemu Kursowi Otwarcia (TKO).  Dla niewtajemniczonych, przytaczam definicję ze strony GPW:

W trakcie fazy Przed Otwarciem może dojść do wyznaczenia Teoretycznego Kursu Otwarcia (TKO). (…) TKO wyznacza wartość równowagi pomiędzy popytem i podażą, czyli wszystkimi zleceniami kupna i sprzedaży. Wartość TKO w chwili zakończenia fazy przed Otwarciem staje się kursem otwarcia. Jest to kurs po jakim zostaną zrealizowane wszystkie zlecenia (PKC, PCRO, z limitem) biorące udział w wyznaczeniu TKO.

W naszej sytuacji  wygląda to tak: od poniedziałku wieczór przyjmowane są zlecenia na środowy debiut PZU. Na  podstawie limitów zleceń kupna i sprzedaży obliczana jest “teoretyczna” cena, przy której obrót byłby największy.  Gdyby debiut nastąpił teraz, to TKO byłoby ceną rynkową.

Spójrzmy zatem, jak TKO PZU wygląda teraz (2010-05-11, godz. 18:17):

IPO PZU - TKO

Dla zainteresowanych podaję link do strony GPW z notowaniami.

Obecny Teoretyczny Kurs Otwarcia wynosi 331 zł. Ale najciekawsze są kolumny “liczba zleceń”:

• po stronie kupna – 144
• po stronie sprzedaży – 1632

Po stronie sprzedaży jest znacznie więcej zleceń (ponad 10x) – są znacznie  bardziej rozdrobnione.  A więc sprzedają mniejsi, a kupują więksi (czyli mądrzejsi). Inna sprawa, że profesjonaliści wejdą do gry dopiero jutro rano. Stąd wniosek, że chyba nie warto się śpieszyć ze sprzedażą akcji PZU.

Podsumowując, ja przyjąłem następującą strategię sprzedaży PZU:

• połowa akcji po cenie 340,60 zł;
• połowa akcji po cenie “otwarcie + 9%”.

Może ktoś ma inne (lepsze) przemyślenia na temat strategii sprzedaży PZU? Czekam na konstruktywną krytykę

YPF

P.S. Na razie wszystko idzie zgodnie z planem (a nawet lepiej, niż się spodzieałem). Pierwsza transza sprzedana po 349 zł  (+11,68%):

PZU - pierwsza połowa sprzedana

A ponieważ cena była wyższa od moich prognoz, postanowiłem drugą połowę sprzedać po 377 zł, czyli “tylko” 8% powyżej debiutu:

PZU - druga połowa wystawiona

A jak Wam poszło?

No related posts.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Współczynnik zmienności instrumentu bazowego (tu: S&P500) jest jednym z 6 parametrów, na podstawie których oblicza się cenę opcji w standardowym modelu wyceny Blacka-Sholesa. Na podstawie obecnej ceny opcji  oraz pozostałych 5 parametrów służących do wyceny, można obliczyć  zmienność implikowaną, która jest miarą przyszłej zmienności rynku.  Wiąże się to z przekonaniem uczestników rynku, że obecne ceny opcji dyskontują przyszłą zmienność instrumentu bazowego.

VIX jest obliczany na bieżąco przez  CBOE na podstawie ważonej ceny szeregu opcji na indeks S&P 500. Dzięki temu można oszacować zmienność implikowaną z S&P 500 w ciągu najbliższych 30 dni.

Wzrost indeksu VIX często odpowiada pogorszeniu nastrojów rynkowych, co jest związane z gwałtownym wzrostem cen opcji typu put, służących do zabezpieczania portfeli akcji przed utratą wartości.  Z tego powodu, indeks bywa nazywany wskaźnikiem strachu (ang. fear factor).

Gdy VIX notuje historyczne szczyty, a następnie schodzi do “normalnego” poziomu, może to oznaczać przesadny pesymizm, który często pojawia się w okolicach rynkowego dna:

Porównanie VIX i S&P500 - 10 lat

Z drugiej strony, wchodzenie indeksu na nowe historyczne minima może oznaczać przesadny optymizm i “gotowość rynku” do solidnej korekty:

Porównanie VIX i S&P500 - 1 rok

Zainteresowani szczegółami mogą przeczytać White Paper lub obejrzeć aktualne notowania i wykresy na stronie CBOE. Dla leniwych utworzyłem nową podstronę bloga, na której będę się starał umieszczać ciekawe dane i wykresy.

Warto włączyć VIX do zestawu obserwowanych wskaźników?

No related posts.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Cóż, te 0,3% jest raczej słabym rezultatem, choć na początku kwietnia byłem 33% na plusie. I w tym jest chyba cały urok giełdy, że nigdy nie wiadomo, co się stanie…

Mimo wszystko uważam, że warto było wziąć udział w konkursie. Dlaczego? Po pierwsze, mam teraz niskie prowizje na rachunku DI BRE (kontrakty: 6 zł, akcje: 0,25%) i mam nadzieję, że – wzorem lat ubiegłych – tak już pozostanie do końca roku. Po drugie, dostałem bezpłatną e-prenumeratę gazety Parkiet. Po trzecie, udział w mistrzostwach zmobilizował mnie do uruchomienia bloga YpsilonFund.com

YpsilonFund.com - Parkiet Challenge 2010

W kategorii “kontrakty” rozrzut jest duży (jak zawsze). Pierwsze miejsce: Musik – 64 284 zł, a ostatnie: STOCKYOURMONEY – 254 zł.

A teraz szybkie pytanie: czy to prawda, że giełda jest grą o sumie ujemnej (byłaby grą o sumie zerowej, ale obciążają nas prowizje)? Żeby na nie odpowiedzieć, wykonujemy szybkie ćwiczenie. Przenosimy wyniki 222 graczy “kontraktowych” do Excela i liczymy średnią oraz medianę.

Wynik:

Średnia: 7 902 zł

Mediana: 8 152 zł

Każdy gracz zaczynał od: 10 000 zł

Wynik jest gorszy, niż przypuszczałem. Wniosek z tego taki, że w Parkiet Challenge startują dawcy kapitału (taka autoironia), a nie profesjonaliści.

Czy ktoś z Was również brał udział w tej zabawie? Jak tam wynik?

No related posts.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Wczoraj na tym rynku pojawiły się obligacje firmy Green House Development - dewelopera działającego na rynku mieszkaniowym. Firma buduje mieszkania w Warszawie (Odkryta, Kryształowa, Ordonówny) oraz okolicach (Błonie, Ożarów).

Obligacje są notowane od 27 kwietnia 2010, a datą wykupu jest 11 kwietnia 2011. Wartość nominalna jednej obligacji to 1000 zł.
Co jest w tej ofercie wyjątkowe? Oprocentowanie:

Green House Development, Catalyst

Kupon jest stały i wynosi 17%. To znacznie wyżej, niż oprocentowanie lokat oraz obligacji Skarbu Państwa.

I teraz zastanawiam, się, o co w tym wszystkim chodzi. Możliwości są dwie:

/1/ Banki przykręciły kurek z kredytami dla deweloperów i dla tej firmy emisja obligacji na 17% jest najlepszą (najtańszą) formą pozyskania finansowania.

lub:

/2/ Z tym deweloperem jest coś nie tak i nie może wziąć “normalnego” kredytu bankowego. W związku z tym szuka jeleni, którzy kupią jego obligacje, a za rok może się okazać, że firma utraciła płynność i obligacji nie wykupi. Zastanawiające jest to, że obrót na tych papierach wynosi 0, co oznacza, że pies z kulawą nogą się nimi nie interesuje.

Zastanawiam się nad nabyciem jednej obligacji w ramach IKE.

YpsilonFund

P.S. Od 29.04.2009 na GPW Catalyst będą również notowane obligacje GANT z kuponem WIBOR3M + 6,5% (na początek 10,62 %). Wygląda na to, że zaczyna się wysyp tego rodzaju ofert. To bardzo dobrze. Wreszcie mamy sensowną alternatywę dla lokat i obligacji skarbowych, których oprocentowanie spada.

No related posts.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Niestety, kapitalizacja naszej rodzimej giełdy jest wciąż relatywnie niewielka – ok. 162 mld USD wobec 12 423 mld USD, którymi może pochwalić się New York Stock Exchange (NYSE).

Ta dysproporcja robi wrażenie i ewentualne turbulencje za oceanem przełożą się z pewnością na spadki również u nas. Przemyślenia te skłoniły mnie do bliższego przyjrzenia się wykresom S&P500.

Na giełdach historia lubi się powtarzać, a w paru komentarzach pojawiło się porównanie obecnej sytuacji do odbicia po załamaniu giełd w 1974/1975 r.

Spójrzmy zatem na odbicie na S&P500 w 1975 r. (wykres w układzie miesięcznym):

s&p500 - 1975

Po apogeum paniki we wrześniu 1974 nastąpiło długie, 9-miesięczne odbicie, które zniosło ok. 55% wcześniejszych spadków (licząc od szczytów hossy w styczniu 1973 ).

Rzut oka na obecną sytuację:

s&p 500 - 2010

skłania do refleksji, że obecna sytuacja jest podobna, choć odbicie trwa już 14 miesiąc i po mału dochodzimy do 61,8% zniesienia. Jeżeli analogia do 1975 r. miałaby okazać się słuszna, indeks nie powinien przebić tego oporu. Kto wie, czy niedługo nie zobaczymy 3-miesięcznej solidnej korekty, która zniesie 15-20% hossy, która trwa od marca 2009. O takim scenariuszu wspomniał niedawno Jim Rogers na swoim blogu.

Zobaczmy jeszcze, jak wygląda “współczesny” wykres S&P w układzie tygodniowym:

s&p500 - 2010

Okazuje się, że zwykle po 9-10 tygodniach wzrostów następowała dłuższa biała świeca, która była kulminacją euforii. Zwykle następowały po niej czarne świece, dzięki którym na rynek wracał strach, który był katalizatorem dalszych wzrostów. W trzecim tygodniu kwietnia 2010 mieliśmy taką dłuższą białą świecę, poprzedzoną serią tygodni wzrostowych.

Ciekawie wygląda również RSI(14). W marcu 2009 sygnalizował wyjście ze strefy wyprzedania rynku, wznosząc się ponad 30. Z kolei w kwietniu 2010 znalazł się powyżej 70, a więc w strefie wykupienia.

To jak, czeka nas ostry zjazd?

Dajcie znać, co o tym sądzicie.

No related posts.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Lokata ma długość 18 miesięcy, a jej ostateczny wynik będzie zależał od zachowania kursów akcji 6 firm. Dwóch chińskich, dwóch rosyjskic i po jednej z Brazylii oraz Indii. Wszystkie spółki działają w szeroko rozumianym sektorze infrastrukturalnym (przy czym dwie ostatnie są związane są z paliwami).

Parametry lokaty

Minimalna kwota lokaty: 1000 zł
Okres inwestycji: 18 miesięcy
Gwarancja kapitału: 100% na zakończenie inwestycji
Aktywem bazowym jest koszyk 6 spółek:

• BEIJING CAPITAL INTERNATIONAL AIRPORT COMPANY – spółka zarządzająca międzynarodowym lotniskiem w Pekinie
• CHINA COMMUNICATIONS CONSTRUCTION COMPANY – budownictwo drogowe (Chiny)
• GAZPROM – wiadomo (Rosja)
• MOBILE TELESYSTEMS – największy operator komórkowy w Rosji
• PETROLEO BRASILEIRO (PERTROBRAS) – największa spółka w Ameryce Południowej, sektor paliwowy (Brazylia)
• RELIANCE INDUSTRIES – największy prywatny koncern w Indiach, sektor paliwowy i chemiczny

Warto zainwestować w “Tygrysy Rynku”?

Warto zatem zainwestować w “Tygrysy Rynku”? Pozornie warunki wyglądają atrakcyjnie. Po bliższym zapoznaniu zasadami tej lokaty doszedłem do wniosku, że jednak nie.

Dlaczego? Odsetki od lokaty są naliczane na zakończenie inwestycji (po 18 miesiącach) wg formuły:

Odsetki = Kwota lokaty * Kupon * (X1 + X2 + X3), gdzie:

Kupon – ok. 5%, dokładna wartość zostanie ustalona w dniu rozpoczęcia lokaty (29.04.2010)

X1, X2, X3 – zmienne, przyjmujące wartości 0 lub 1. Jak będą obliczane? W okresie lokaty, w odstępach 6-miesięcznych, zostanie sprawdzone spełnienie warunku inwestycyjnego. Jeśli po 6-miesiącach warunek będzie spełniony, wówczas X1=1. W przeciwnym wypadku X1=0. Analogicznie będą obliczane X2 (po 12 miesiącach) oraz X3 (po 18 miesiącach).

O co chodzi z tym warunkiem inwestycyjnym? Warunek będzie spełniony, jeśli WSZYSTKIE 6 wymienonych spółek zanotuje “w punkcie pomiaru” cenę wyższą, niż w dniu otwarcia lokaty.

Ile można zarobić na “Tygrysach Rynku”?

Na lokacie można zarobić od zera do ok. 15%. Interesujące jest natomiast to, jakie jest prawdopodobieńswo, że w danym 6-miesięcznym “okresie odsetkowym” nasz zysk wyniesie zero?

Załóżmy optymistycznie, że w dłuższym okresie prawdopodobieństwo wzrostu kursu akcji jednej firmy wynosi 85%. Jakie jest zatem prawdopodobieństwo spadku? 15%. A jakie jest prawdopodobieństwo, że spadnie choćby jedna z 6 spółek? 15% + 15% + 15% + 15% + 15% + 15% = 90%.

Moja intuicja podpowiada, że z tej lokaty nie będzie profitów (przynajmniej dla klienta). A to, że ktoś gwaranuje 100% kapitału na koniec inwestycji nie jest wcale takie super, biorąc pod uwagę inflację.

Czynniki ryzyka

Wg mnie przynajmniej jedna z wymienionych spółek może spaść. Może to wynikać z:

• Sektor budownictwa w Chinach – pęknięcie bańki na rynku chińskich nieruchomości, działania rządu ukierunkowane na schłodzenie koniunktury;
• Operator komórkowy w Rosji – wejście nowego gracza na rynek (działania regulatora);
• Branża paliwowa (PETROBRAS / RELIANCE) – paliwa silnie zależą od koniunktury gospodarczej; na całym świecie poszukuje się alternatywnych źródeł energii, środków transportu itd.

Czy na “Tygrysach Rynku” można stracić?

W pesymistycznym scenariuszu załóżmy, że w żadnym z “punktów pomiarowych” warunek inwestycyjny nie będzie spełniony. Inwestujemy 10k zł, roczna inflacja wyniesie 2,6%, co dla 18 miesięcy da ok. 4,2%. A zatem realna wartość naszej inwestycji zostanie uszczuplona o jakieś 420 zł.

Rzut oka na 3-letni wykres indeksu Hang Seng:

hang seng, hong kong

skłania do refleksji, że w krajach BRIC też pojawiają się spadki.

Może moje przemyślenia są zbyt pesymistyczne? Ciekaw jestem Waszych opinii.

No related posts.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.

Moim zdaniem nie jest to głupie rozwiązanie, biorąc pod uwagę doświadczenia z emisji PGE. Ja sam kupiłem akcje za 10 tys. zł, ale do tego musiałem wziąć kredyt w DI BRE na 300 tys. zł. Akcje kupiłem po 23 zł, a sprzedałem po 24,50 (zysk 650 zł). Biorąc jednak pod uwagę koszt kredytu (1450 zł), na całej operacji straciłem jakieś 800 zł. Przy IPO PZU ustalono limit 30 akcji (9 375 zł), na które mogę się zapisać bez ponoszenia kosztu kredytu.

A więc do dzieła, Inwestorzy! Kto jeszcze nie otworzył 10 rachunków na krewnych i znajomych, niech szturmuje biura maklerskie! Lepiej to zrobić teraz, bo w czerwcu mogą być kolejki…

No related posts.

Powiązane wpisy wygenerowane przez wtyczkę Yet Another Related Posts.